Stefanie schrijft boek over intrafamiliaal geweld

In 2023 verloor Stefanie Brems (40) uit Sint-Amands haar kindjes Kyano (8) en Kyara (4) na brandstichting door haar ex-partner. Drie jaar later doet ze haar verhaal in het boek Ik niks, zij niks. “Zo hoop ik te voorkomen dat anderen een gelijkaardig drama moeten meemaken.”

Waarover gaat je boek?

“Over intrafamiliaal geweld, toxische relaties en narcisme. Ik vertel over alarmsignalen die ik niet herkende, zoals het geleidelijk afstand moeten nemen van je eigen vrienden en familie. Dat begint subtiel, maar kan uitgroeien tot fysiek, psychisch en financieel geweld. Met mijn verhaal wil ik duidelijk maken hoe een toxische relatie ontstaat en welke impact dat kan hebben.”

Waarom besloot je om dit neer te schrijven?
"Toen ik ontwaakte uit mijn coma, zag ik dat mijn verhaal een grote maatschappelijke impact had. Die aandacht gebruik ik nu om iets positiefs te doen. Ik wil intrafamiliaal geweld bespreekbaar maken en mensen ervoor waarschuwen. Door de alarmbellen op te sommen, hoop ik dat lotgenoten zich sneller in de situatie herkennen én hulp zoeken. Als ik met mijn boek ook maar één persoon kan redden, is mijn missie geslaagd.”

Merk je als buitenstaander signalen op? Bemoei je er dan mee!”

Je roept ook buitenstaanders op om alert te zijn. Waarom is dit cruciaal?

"Intrafamiliaal geweld speelt zich vaak af achter gesloten deuren. Daarom wil ik iedereen oproepen om signalen ernstig te nemen. Zie je dat iemand zich anders gedraagt? Spreek die persoon aan – in afwezigheid van de partner. Blijf je je zorgen maken? Signaleer dit dan bij de politie: hoe meer meldingen die krijgt, hoe groter de kans dat er iets gedaan wordt.”

Maar die opvolging na een melding moet beter volgens jou, vertel.

“In België worden elk jaar meer dan vijftigduizend gevallen van intrafamiliaal geweld gemeld. Meer dan de helft daarvan wordt gewoon geseponeerd – dat gold ook voor mij. Ik neem de politie niks kwalijk, maar wil op een hoger niveau beleidsmakers wakker schudden. Ik pleit voor een duidelijker kader en meer middelen – met begeleiding van slachtoffers én daders: zo kun je het verschil maken. Blijkbaar is daar geen budget voor. Maar is dit dan geen prioriteit? Het gaat om de veiligheid van de maatschappij.”

Ik wil dat iedereen weet dat Kyano en Kyara schatten van kinderen waren”

In je boek staan foto’s van je kindjes. Vanwaar de keuze om die te delen?

“Zo hebben Kyano en Kyara niet alleen een naam, maar ook een gezicht. Van mij mag iedereen weten wat voor schatten van kinderen dat waren, mijn zonnetjes in huis … Ik wil niet dat zij voor niks hun leven hebben gegeven. Met dit boek wil ik hen trots maken. Maar natuurlijk doen al die herinneringen ook pijn. Wanneer ik in mijn boek de passages over mijn kinderen herlees, moet ik nog altijd huilen.”

Was het dan niet moeilijk om dit boek te schrijven, wanneer voelde je dat je er klaar voor was?

"Ik speelde al langer met het idee, om het zo beter te verwerken. Bij een psycholoog doe ik mijn verhaal, maar krijg ik er goedbedoeld advies bij. Terwijl ik eens alles op een rijtje wilde zetten zónder feedback te krijgen. Na het proces – aangemoedigd door mijn zus – ben ik eraan begonnen. Het heeft me geholpen om met meer afstand naar de situatie te kijken en te beseffen dat de schuld echt niet bij mij ligt."

Het boek Ik niks, zij niks kun je bestellen via de website van de uitgeverij. Het boek is ook beschikbaar in onze bib.