ik besluit rechtop te blijven
alsof waarheid zich laat vangen
in een ruggengraat
ik sta hier
tussen water en later
(het water doet alvast zijn ding)
de straat rolt zich uit
een tong asfalt
die nooit leerde spreken
iemand blijft staan
hij vergat waar zijn
schoenen naartoe wilden
een ander wandelt
met een toekomst in zijn
binnenzak, zelf bedacht
nog warm
ik probeer het ook
kin omhoog
alsof daar iets te rapen valt
‘maan’ zeg ik
‘gij kent mij’
van veraf lijkt alles
keurig verdeeld
maar hier
op deze plek die zich
niet laat verplaatsen
duwt iets terug
zacht maar koppig
door mijn hielen omhoog
ik staar me de hemel in
ik oefen
ik word rond
ik word licht
ik kaats terug
‘kijk’
zeg ik
zonder geluid
ik ben de maan
(en even later ook
de wereld)
Billie Vos, 2026